Σπίτια Καθαρά

«Ποιος καθαρίζει τα σπίτια των ανθρώπων που καθαρίζουν τα σπίτια μας;»

Η Σολ ζει με τον φίλο της. Εκείνος εργάζεται ως οδηγός σε κινηματογραφικά πλατό, σε βάρδιες τουλάχιστον 12 ωρών. Η ίδια μισεί τη δουλειά της, είναι βοηθός ενός καλλιτέχνη, γεγονός που πρακτικά σημαίνει ότι «τα κάνει όλα», από τη δουλειά του μέχρι το καθάρισμα του σπιτιού του. Τη Σολ την ενδιαφέρει επίσης πολύ τι θα πει ο κόσμος, από τη γειτόνισσα και τη μαμά της μέχρι την Ντιάνα με την Έμιλι που κάθε εβδομάδα πηγαίνουν σπίτι της για να το καθαρίσουν. Κάθε φορά που αυτές εμφανίζονται, εκείνη φροντίζει να εξαφανιστεί, για να μη βρεθεί σε δύσκολη θέση. Ώσπου όταν μένει έγκυος κι ενώ τα οικονομικά της πάνε κατά διαόλου, κόντρα σε ό,τι πιστεύουν οι δικοί της άνθρωποι και ο περίγυρός της, συνειδητοποιεί ότι αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή της, αυτό που της δίνει την πολυπόθητη «ηρεμία», όσο κι αν δεν το περίμενε κανείς, είναι να καθαρίζει η ίδια τα σπίτια των άλλων!

Γραμμένο με αδυσώπητη αίσθηση χιούμορ και βλέμμα διαυγές, το βιβλίο Σπίτια Καθαρά κρατάει έναν αιχμηρό καθρέφτη: τον καθρέφτη που αντανακλά τον πατερναλισμό και τις πολλές ασυνέπειες που αναδύονται όταν κάποιος ασκεί την υποτιμημένη και συνήθως κακοπληρωμένη εργασία της καθαρίστριας. Χωρίς να ρομαντικοποιεί τη συγκεκριμένη δουλειά, αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζοντας πως για τη Σολ το να τακτοποιεί και να καθαρίζει το σπίτι της αποτελεί τη μόνη συναισθηματική σανίδα σωτηρίας, η Μαρία Αγκούντεθ αναρωτιέται στις γραμμές κάθε σελίδας τι συμβαίνει με ορισμένα θέματα για τα οποία, δημόσια, προβάλλουμε μια εικόνα, αλλά κατ’ ιδίαν σκεφτόμαστε ή εκφραζόμαστε πολύ διαφορετικά.

Η Ισπανίδα συγγραφέας μιλάει μέσα από το βιβλίο της, οι σελίδες του οποίου κινούνται με κινηματογραφική ταχύτητα, για τις αντιφάσεις της σκέψης και της πράξης, τις εμμονές, τα εμπόδια που θέτουν οι κοινωνικές τάξεις και οι ιδεολογίες. «Η εργασιακή φιλοδοξία, η επαγγελματική καριέρα, η κλίση, όλα μαζί σαν ένα σάντουιτς έτοιμο να το καταβροχθίσεις» ή να σε καταβροχθίσει…

Στη γλώσσα της Αγκούντεθ δεν υπάρχουν στολίδια. Σαν μια άλλη πράξη αφηγηματικού καθαρισμού, χρησιμοποιεί σύντομες, ζωντανές προτάσεις, και με τα κρόσσια μιας σφουγγαρίστρας που σαρώνει τη βρομιά της οικογενειακής ζωής παραδίδει περιγραφές αστείες αλλά απόλυτα ρεαλιστικές. Άλλοτε με καυστικό και άλλοτε με τρυφερό χιούμορ, προκαλεί γέλιο ενώ ακροβατεί μεταξύ της επιφανειακής καθαριότητας και του εσωτερικού χάους που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες ζωές μας.