Οι Επισκέπτριες

Σήμερα είμαστε εδώ στην ουρά, όπως πάντα, στριμωγμένες η μία πάνω στην άλλη. Να μισούμε η μία την άλλη, ενωμένες όμως από την ίδια κατάσταση.

Μια ιδιαίτερη συνθήκη ενώνει τις γυναίκες πρωταγωνίστριες αυτών των ιστοριών: κάθε Κυριακή συναντιούνται στην είσοδο της φυλακής, όπου περιμένουν να επισκεφτούν κάποιον δικό τους. Η Κιάρα, η Παράξενη, η Κατερίνε, γυναίκες, μητέρες, αδερφές, όλες τους Αφροκολομβιανές και όλες στο περιθώριο της κοινωνίας. Στην αναμονή για να δουν τον γιο, τον εγγονό, τον πρώην σύζυγο, ζωντανεύουν τα διηγήματα της Γιουριέτ Ρομέρο, που σημαδεύονται από τον πόνο, την πικρία αλλά και την ανθεκτικότητα των χαρακτήρων τους. 

Στο πρώτο της λογοτεχνικό εγχείρημα, ένα διαμεσικό έργο που συμπληρώνεται από μια σειρά και μια ταινία, η συγγραφέας μπαίνει στο σύμπαν των γυναικών που βρίσκονται πάντα στην αναμονή. Αν και οι ιστορίες της είναι διαφορετικές μεταξύ τους, μοιράζονται ένα κοινό νήμα: όλες οι γυναίκες, κατά κάποιον τρόπο, στερούνται την ελευθερία τους, με αποτέλεσμα και οι ίδιες να βιώνουν στην ουρά για τη φυλακή μια άλλη αόρατη φυλακή, αόρατη στην κοινωνία αλλά επιβαρυμένη με κοινωνικά, συναισθηματικά και δομικά στίγματα.

«Στις κοινωνίες μας, οι φυλακές έχουν χρώμα και κοινωνική τάξη. Δεν είναι απλώς χώροι νομικής τιμωρίας, αλλά μια βάναυση αντανάκλαση της ανισότητας», τονίζει η Ρομέρο, με αποτέλεσμα η γραφή της να αποτελεί μια ωμή αφήγηση ως πράξη αντίστασης στις διάφορες μορφές βίας που λαμβάνουν χώρα στην κοινωνία στην οποία μεγάλωσε.

Οι επισκέπτριες δεν είναι άλλες από τις φωνές όλων των γυναικών που κατοικούν μέσα της, όπως τις βίωσε και τις θυμάται από παιδί. Όλες φτωχές, μαύρες και ιθαγενείς, να επιβεβαιώνουν εν ολίγοις, ότι αυτός ο κόσμος είναι ανάποδα, ό,τι θηλυκό το μισούν, κι όμως είναι ακριβώς αυτό που ποθούν, αυτό που τους δίνει ζωή, όπως οι μανάδες.